Tytuł Strony

Jak długo istnieje nasz kraj nad Wisłą tak długo znana jest jego mieszkańcom sztuka wyrabiania alkoholu. Pierwszymi napojami wyskokowymi były różnego rodzaju sfermentowane trunki, które otrzymywano z owoców, kwiatów czy ziół. Długą tradycję ma miód pitny, wytwarzany z miodu polskich pszczelarzy - zwłaszcza wschodnie Polsce. Wraz z nadejściem renesansu miód pitny był cenionym, pojawiającym się na królewskim stole trunkiem. Według różnych receptur doprawiano go goździkami, cynamonem czy sokami.
Równie popularne w pierwszych stuleciach istnienia państwa polskiego było oparte na fermentujących ziarnach zbożowych piwo. W zależności od regionu do produkcji piwa używano również pszenicy i jagód jałowca. Już od XIII w. uprawiano w Polsce chmiel. Czasem do złocistego napoju dodawano miodu lub soku. W późnym średniowieczu za najlepsze ośrodki wytwarzające piwo uchodziły Lwów, Kraków, Grodzisk Wielkopolski czy Warszawa. W XV w. założono w dawnej stolicy cech piwowarski. Rewolucja przemysłowa z XIX w. wpłynęła także na proces wytwarzania browaru.

Jeśli chodzi o wino to jego wytwór w Polsce rozpoczął się równie wcześnie jak piwa i miodu, ale miał znacznie bardziej ograniczony charakter. Napój Dionizosa był częściej importowany z zaprzyjaźnionych królestw m.in. z Włoch, Węgier czy Francji. Był to trunek arystokratyczny, pity przez najmożniejszych.
Polską czystą wódkę zaczęto wytwarzać w XV w. Do produkcji wykorzystywano początkowo z zboże, a trzy wieki później ziemniaki. W międzyczasie nastąpił znaczny rozwój polskiego gorzelnictwa. Wódkę pędzono w miastach i na wsi, czystą jaki aromatyzowaną np.: korzeniami, kminkiem, piołunem czy cynamonem. W XVIII w. wódkę pito we wszystkich grupach społecznych. Mieszano gorzałkę z winem dla zwiększenia upragnionego efektu.

W XIX w. na ziemiach polskich zaczęły kwitnąć zakłady spirytusowe. Modne stały się także domowe nalewki, likiery i wódki, pędzone według przekazywanych z pokolenia na pokolenie tradycyjnych receptur.

Przemysław Ozga