Tytuł Strony

Ta urocza komedia romantyczna powstała na podstawie powieści pod tym samym tytułem, która ukazała się w roku 1938. Osadzona w latach 30' XX wieku rzuca nas w wir swingującego, roztańczonego Londynu w przededniu wybuchu II wojny światowej. Na okładce filmu widzimy Amy Adams, która jest marką samą w sobie jeśli chodzi o komedie romantyczne – ale na widza czeka niespodzianka – to nie ona gra główną rolę, lecz znana z filmów braci Coen, charyzmatyczna Frances McDormand , która z komedią romantyczna miała jak dotąd do czynienia tyle, co Jean Cloude Van-Damme z poezją śpiewaną.

Tytułowa bohaterka to zaniedbana, trochę już siwiejąca dziwaczka w średnim wieku – a nazywając rzeczy po imieniu – fleja. Pani Pettigrew właśnie traci prace jako opiekunka dla dzieci z powodu „złej fryzury”. Ale zaradna kobieta szybko wykorzystuje okazję, gdy ta się nadarzy – podając się za byłą sekretarkę gwiazdy kina szybko zyskuje nową posadę - w domu roztrzepanej tancerki i piosenkarki – o dźwięcznym imieniu Delysia Lafosse . Dziewczyna jest zdeterminowana aby zdobyć sławę i bogactwo – nawet jeśli to oznacza umawianie się z kilkoma mężczyznami naraz. Pani Pettigre pojawia się w jej życiu po to aby zrobić porządek – dosłownie ale i w przenośni, ponieważ Delysia Lafosse desperacko potrzebuje kogoś, kto pomoże jej wybrać między głosem serca a pragnieniem osiągnięcia sukcesu. Aby tak się stało musi dokonać wyboru między właścicielem klubu nocnego, który oferuje jej karierę, reżyserem sztuk, który chce dać jej sławę a czarnym koniem wyścigu (powiedzmy sobie szczerze – z taką twarzą od razu był zwycięzcą) ubogim, acz pięknym pianistą – Michaelem (Lee Pace). Sama Panna Pettigrew również wpada w szpony miłości i wraz ze swa nową podopieczną odkrywa to, o co naprawdę chodzi.

Oprócz świetnych kreacji aktorskich film może poszczycić się zabawnym scenariuszem, ale też zwłaszcza rewelacyjną ścieżką dźwiękową, która sprawia, że nogi same, niezależnie od filmu rwą się do tańca. Muzyka z filmu brzmi jakby żywcem wyjęto ja z nocnych klubów końca lat 30' – i dzięki temu, podczas seansu można naprawdę zapomnieć o całym świecie. Jest to doskonały przykład filmu, który bez epatowanie tanim efekciarstwem potrafi przykuć uwagę widza od pierwszej do ostatniej minuty, sprawić, że zaangażuje się w losy bohaterów a przy tym jest tym, czym być powinien – czyli bardzo dobrą rozrywką, która wyróżnia się na tle podobnych produkcji.

Marta Górna