Tytuł Strony

Funkcja rozrodcza kobiety jest znacznie krótsza od możliwości innych funkcji organizmu, dlatego ważne jest, aby nie stać się ofiarą wojny, którą wypowiedzą nam hormony.

Menopauza jest wynikiem procesu starzenia się mózgu, a dokładnie łączności przedwzgórza, przysadki mózgowej i jajników. Czas pojawienia się objawów związanych z menopauzą jest kwestią indywidualną, ale najczęściej ma ona miejsce w wieku 45 – 55 lat. Kobiety, których cykl trwa 32 dni, lub jest nieregularny muszą liczyć się z tym, że może je spotkać to już nawet w wieku 40 lat. W minimalnym stopniu można wpłynąć na opóźnienie momentu pojawienia się menopauzy i zmniejszenie jej objawów poprzez unikanie tytoniu i alkoholu oraz dotlenie organizmu.

Brak sygnałów przekazywanych z przysadki mózgowej do jajników powoduje, że nie wytwarzają one dostatecznej ilości estrogenów i progesteronu. Ich brak odznacza się tzw. objawami wypadowymi: zaburzeniami rytmu i intensywności miesiączek, ataki gorąca, nadmierna potliwość, zmiany skórne (niedobory wody, zmarszczki), wypadanie włosów, spadek lub zwiększanie masy ciała, spadek libido, szybszy metabolizm składników mineralnych, szczególnie żelaza (zwiększenie zagrożenia anemią), nadmierna płaczliwość i nerwowość, problemy z koncentracją i pamięcią. Objawom psychofizycznym towarzyszą okoliczności typu dorastanie dzieci, śmierć rodziców, czasem małżonka tzw. syndrom pustego gniazda oraz spadek samooceny. Menopauza zwiększa także zagrożenie osteoporozą, częstomoczem, zmniejszeniem ilości ślizu szyjkowego, co z kolei osłabia florę bakteryjną i naraża na infekcje.

Objawy te pojawiają się u około 40% kobiet, u których miesiączki stają się nieregularne, co zapowiada menopauzę. Natomiast po menopauzie właściwej, czyli ostatniej miesiączce dolegliwości pojawiają się aż u 80% i czas. Jeśli istnieje zalecenie lekarza wydane na podstawie np. zbyt częstych lub obfitych miesiączek, wykonywana jest tzw. menopauza chirurgiczna, która polega na wyłączeniu działalności jednego lub obu jajników poprzez ich usunięcie – taka radykalna zmiana odbija się bardzo mocno i szybko na całym organizmie a objawy wypadowe trwają one od roku nawet do 10 lat. Aby ten czas nie oznaczał nieprzespanych nocy i złego nastroju podejmuje się hormonalną terapię zastępczą. Decyzję tę wydaje lekarz, a terapia rozpoczyna się od podawania minimalnej ilości estrogenów, gestagenów. Mimo to nim zażywanie powinno być poprzedzone szeregiem badań, które pozwolą ustalić mapę hormonalną organizmu oraz wykluczą ewentualne choroby (układy krążenia, nowotwory, cukrzyce) lub skłonności do nich oraz nadmierne spożywanie alkoholu i papierosów.

Renata Woźniak