Tytuł Strony

Na podstawie raportu stworzonego w 2010 roku z badań nad uporczywym nękaniem opublikowanym przez Instytut Wymiaru Sprawiedliwości „Stalking w Polsce” możemy dowiedzieć się o rozmiarach i postaci tej formy przemocy.

Stalking w zależności od definicji jest postrzegany jako: forma złośliwego i powtarzającego się prześladowania w celu wywołania reakcji u dręczonego, zbiór zachowań, które jest odbierane negatywnie przez osobę wobec, której są one skierowane czy w końcu jako próba nawiązania kontaktu z inną osobą, który wywołuje cierpienie lub uzasadniony lęk.

Często ten kontakt ma posłużyć zawarciu lub odbudowie znajomości. Zatem stalking w Polsce jest używany jako synonim takich zwrotów jak: przemoc emocjonalna, nękanie na tle emocjonalnym, prześladowanie na tle emocjonalnym, uporczywe nękanie, które mają charakter długotrwały i wielotorowy.

Z badań wynika, że prawie co dziesiąty respondent na 1000 zapytanych osób (9,9%) był ofiarą stalkingu, z czego ponad połowa doświadczyła tego w ciągu ostatnich 5 lat, co możne oznaczać, że duży procent prześladowań odbywa się poprzez telefony, Internet itp. Poza tym okazało się, że ofiarami padają głównie kobiety (72%, mężczyźni 28%), prześladowcami częściej są mężczyźni, a zjawisko to ma najczęściej miejsce pomiędzy osobami blisko ze sobą związanymi emocjonalnie, aktualnymi lub byłymi. Zatem można uznać, że stalking jest pochodną przemocy domowej, a raczej widmem, którego obawiają się kobiety ryzykując odejście od partnera, dlatego nie zgłaszają przypadków przemocy domowej.

Najczęstszym sposobem szykanowania ofiar było rozpowszechnianie oszczerstw, kłamstw i plotek na jej temat (doświadczyło tego 70% spośród tysiąca badanych), następnie nawiązanie kontaktu z wykorzystaniem osoby trzeciej (56%), grożenie i szantażowanie pokrzywdzonego, częste telefony (głuche i nocne), otrzymywanie niechcianych smsów, listów, maili, groźby i zaczepki kierowane do przyjaciół ofiary, śledzenie, kradzieże i zniszczenia rzeczy należących do pokrzywdzonego, robienie zdjęć bez zgody, dręczenie zwierzęcia ofiary, zamieszczenia zdjęć i danych w Internecie i miejscach publicznych.

Problem z zapewnieniem ofierze odpowiedniej ochrony prawnej polega na tym, że niektóre z tych zachowań z punktu widzenia prawa nie jest przestępstwem. Bardzo ważne jest otoczenie opieką ofiar stalkingu, ponieważ aż 68% zadeklarowało problemy emocjonalne i natury psychicznej.

Ofiary stalkingu wskazywały najczęściej na przygnębienie, depresję, utratę poczucia bezpieczeństwa, a także złość i irytację. Pojawiły się także dolegliwości fizyczne (bóle głowy, serca, brzucha, zaburzenia snu, bezsenność). Życie osób prześladowanych ulega także radykalnej zmianie: zmieniają pracę, miejsce zamieszkania, ponoszą wysokie koszty finansowe, aby zapewnić bliskim bezpieczeństwo.

Renata Woźniak